Το σύνδρομο του ανικανοποίητου!

Υπάρχει τελικά αυτό το κάτι που θα μας ολοκληρώσει σαν ανθρώπους; Ή πάντα θα έχουμε ένα κενό που θα προσπαθούμε να το καλύψουμε με υποκατάστατα; Έχει κανείς άλλος παρατηρήσει ότι πάντα βρίσκουμε λόγους να γκρινιάζουμε και να παραπονιόμαστε ο,τι κ να συμβαίνει στη ζωή μας;

Έχω και παραδείγματα: Είσαι μόνος στη ζωή, βρίσκεις κάποιον που δε σε θέλει ή σε βρίσκει κάποιος που δεν θες! Είσαι σε σχέση; Το ένα σου βρωμάει το άλλο σου ξινίζει! Είσαι σε μια δουλειά που δεν πληρώνεσαι και παραπονιέσαι ή είσαι σε μια δουλειά που πληρώνεσαι, αλλά δουλεύεις τρελές ώρες και πάλι παραπονιέσαι! Δε βγαίνεις βόλτα και ξενερώνεις που είσαι μέσα το ΣΚ ή γκρινιάζεις γιατί βγαίνεις πολύ! Αγοράζεις ένα φουστάνι, αλλά τελικά μήπως ήθελες εκείνες τις γόβες που είδες και θα πήγαιναν τέλεια με την παντελόνα σου για το Σαββατόβραδο;

Μήπως τελικά είμαστε λίγο τρελοί; Μήπως όλοι θέλουμε τον ψυχολόγο μας; Τι είναι αυτό που θα μας κάνει να χαρούμε; Μπορούν να υπάρξουν ισορροπίες στην καθημερινή ζωή ή αυτή είναι η πραγματικότητα στην οποία θα πρέπει να μάθουμε (αν μάθουμε ποτέ) να ζούμε;

Ιδού η απορία...

by Elena Atmatzidou